Mijn leven in Verhalen

Leven met een depressie!

Het zijn vaak slapeloze nachten waarin ik om 3 uur ‘s nachts nog naar het plafond zit te staren. Het zijn tranen die ik meestal niet laat zien omdat ik niet weet waarom maar wel weet dat het nodig is. Het is het verlangen en de behoefte om bij mensen in de buurt te zijn, maar ze tegelijkertijd keihard weg te duwen.

Het is continu social media profielen bekijken om iedereens hoogtepunten te zien terwijl ik weet dat het geen echte vertegenwoordiging is van hun leven. Net zoals ik dat zelf ook doe, alles op social media er leuk en goed uit laten zien, terwijl ik diep van binnen dood ongelukkig ben. Het zijn afspraken maken maar ook weer annuleren omdat ik het op dat moment toch niet aankon, al wilde ik het zo graag. Het is een wolk die nooit weg lijkt te waaien. En zelfs op die gelukkige momenten waar ik mij aan vasthoud, weet ik dat het nog steeds boven mij hangt. Het is elke keer weer een gevecht wanneer mensen opnieuw vragen hoe het met je gaat, terwijl je er geen antwoorden meer op hebt en je eigenlijk op bent. Zelfs als je vader ( die je beste vriend is je appt of belt ) om te vragen hoe is het met je prinses? Lekker geslapen? Leuke dag gehad? Nou pap geen idee.. Het is een gevoel dat ik niet kan loslaten maar langzaam moet gaan verwerken door middel van therapieën.

Je weet dat jezelf vol gieten met alcohol je depressiviteit de volgende dag 10 x verergert maar het die avond zelf helpt en zorgt voor verdoving. Het is teveel eten of nooit honger hebben, en in mijn geval is dat geen honger hebben, en wanneer mensen je vragen wanneer je voor het laatst gegeten hebt je het eigenlijk niet eens meer weet. Het was op gegeven moment zo erg dat mensen mij vroegen of ik anorexia had, terwijl dat niet zo is. Gelukkig ben ik nu weer wat aangekomen.

Het is pijnlijk om andere mensen gelukkig te zien terwijl jij dit zelf ook wilt zijn dus doe je je zelf zo voor. Het is te hard je best doen in relaties. En je weet dat je moeilijk bent in de omgang, maar ik hou nou eenmaal van de mensen die mij zo accepteren, omdat ik nog steeds probeer mezelf te accepteren. Het is doodeng wanneer je je openstelt over wat je doormaakt maar het daarna heel erg oplucht. Vooruit kijken en je verheugen op bepaalde dagen in je leven en echt alles te waarderen.

Een depressie is het verslaafd raken aan alles dat je een doel geeft in het leven. Of je nou een perfectionist of een workaholic wilt worden. Een depressie brengt je volledig uit balans. Het put je uit en maakt je soms zelfs zo moe dat je niet eens meer kunt bewegen. Maar meestal houd je jezelf altijd bezig omdat als je alleen bent, je het 10 x erger maakt. Het is het vluchten wat je alsmaar blijft doen, steeds op zoek naar iets wat je niet gelukkig gaat maken. Het is fijn wanneer je betrokken raakt bij een groep of organisatie omdat je iets nodig hebt om naar uit te kijken, zelfs als daar personen komen die je liever niet ziet omdat zij ook een aandeel in jouw depressie hebben. Steeds je gedachtes proberen te verzetten in het positieve maar je eigenlijk vecht omdat je er niet meer wilt zijn, elke dag opnieuw hetzelfde gevecht. Gedachtes en angst nemen hierin de overhand, ik wil er niet meer zijn, maar ik wil mijn dierbare geen verdriet doen, ik zou gezien worden als een egoïst. Het maakt mij boos dat er zo weinig gesproken wordt over depressies, want niet alleen ik leef hier mee maar 100.000 anderen samen met mij. Het is naar mijn gevoel een taboe.. ja ik ben ziek, en ik slik antidepressiva om uiteindelijk beter te worden, maar als dat niet gaat wat dan? Ben ik dan een egoïst als ik echt helemaal op ben? Of mag ik dan eindelijk mijn rust gaan vinden op een andere plek? Misschien dat mensen mij uiteindelijk gaan begrijpen en het moedig vinden dat ik na een jarenlange strijd de rust vind die ik zo hard nodig heb. Er is zoveel onbegrip naar mensen met een depressie maar juist mensen met een depressie hebben begrip nodig, het doet hun pijn als ze dat niet hebben. Maar soms vraag ik me ook wel eens af of mensen begrip willen tonen of juist liever de makkelijke weg zoeken door te vluchten en juist dat doet het meeste zeer. Er bestaat namelijk geen knop die je even een twee drie kan omschakelen en je weer de oude ik wordt. Mensen met een depressie, of mensen die dat hebben gehad, weten dat ze nooit meer de oude ik zullen worden maar de oude ik in een nieuw jasje.

Ik herken mezelf niet meer terug. Ik doe dingen onbewust, en doe mensen daardoor pijn. En geloof me als ik zeg dat dit niet komt doordat ik dat wil, maar soms word ik zo erg overgenomen door mijn depressie, dat ik mijn emoties niet meer onder controle heb. Daardoor kan ik destructief bezig zijn naar mensen die mij pijn hebben gedaan/kwetsen, maar ook gewoon zomaar. En ook al doe ik dingen toch echt zelf, en ben ik er met mijn volle verstand bij, doet het zeer dat juist mensen nu afstand nemen, ondanks dat ik ze wegduw en pijn doe. En geloof me als ik zeg dat ik zo niet wil zijn. De mensen die ooit om mij gaven en mij kennen weten dat ik van mezelf lief en zachtaardig ben, en helemaal niet zo'n bitch zoals ik mij nu soms voor kan doen. Ik mis mezelf.

Het was een achtbaanrit..

De relatie die we hadden was gewoon een achtbaanrit. Het was een ongelooflijke en onweerstaanbare rotzooi. Het was een reis die barste van lol, een avontuur dat ik zeker voor altijd zal missen.

Maar onze tijd samen is ten einde gekomen. Dit universum, ons lot, God – alles heeft zich erin gemengd en ik heb niet de macht om te zorgen dat het niet eindigt.

Ik herinner me de ideeën en dromen die we besproken, degene die we samen zouden vervullen. Ik herinner me de hoop en de plannen die we maakten, voor een toekomst die nooit voor ons was.

Deze herinneringen zijn alles wat we nog over hebben. Het is een deel van ons leven dat niemand van ons kan afpakken. Ze herinneren ons aan een verhaal dat we nooit konden afmaken, maar een verhaal dat niettemin waar was, een verhaal dat echt was, een verhaal dat van ons was.

Maar alles is nu anders. Wij bestaan niet meer. Het is vanaf nu alleen jij en alleen ik. Ik heb besloten om niet meer achter je aan te rennen, maar ik zal altijd van je blijven houden.

Je hebt je sporen achtergelaten bij me. Je hebt een plek in mijn hart veroverd die niemand anders ooit zou kunnen innemen.

Ik zal voor altijd van je houden. Ik zal van je houden omdat je degene was die mij echt heeft veranderd, degene die me de moed gaf om beter te zijn dan wie ik voorheen was, degene die me leerde dat ik eerst van mezelf moest houden.

Ik zal van je houden om de vriendschap die we deelden, de momenten waarop we samen hebben gelachen, en de liefde die je me ooit gaf. En ik zal van je houden vanwege alle lessen die je me hebt geleerd over dit wrede leven.

Een spontane vakantie

Ik voelde dat ik weg moest uit Nederland, misschien is het vluchten maar ik moest. Ook al waren het maar een paar dagen, eenmaal op bestemming voelde ik me goed, tot dat de dag was aangebroken dat ik terug moest naar Nederland. Alles zou weer exact hetzelfde zijn, dezelfde routine, dezelfde mensen, dezelfde plekken “het normale leven”. Alles zou weer van vooraf aan beginnen.

Gedachtes en angsten, bang voor wat er komen gaat. Ik moet weg vluchten noemen ze dat, dat is het enige wat zich continu afspeelt, hoe kom ik weer zo snel mogelijk weg, en wie gaat er dit keer met mij mee?

Het is het ene of het andere uiterste, continu te willen vluchten naar het buitenland of mijzelf van allemaal dure cadeaus plezier doen, van een MacBook tot 3 paar nieuwe schoenen waar ik eigenlijk helemaal niet mijn geluk uithaal. Maar voor nu, is dit het ideale plaatje om naar buiten uit te stralen.

Het stomme is en blijft dat ik nog nooit iets te kort ben gekomen in mijn leven, het enige wat ik moest van mijn ouders was vroeg werken. Maar zodra mijn geld op was hoefde ik maar met mijn vingers te knipperen en mijn bankrekening werd weer aangevuld.

Mijn eerste baantje was dan ook toen ik 13 jaar was, ik bakte pizza in een Turkse tent, ik werkte daar 3 avonden per week. Maandag avond, vrijdag avond en zondag altijd van 17:00 tot 22:00 u. Dat heb ik 2 jaar lang gedaan. Toen ik 15 was wilde ik naar de Albert Heijn, veel van mijn vriendjes en vriendinnetjes werkte daar destijds. Ik werd aangenomen en heb dit een half jaar gedaan en vond het verschrikkelijk om elke maandag en zaterdag ochtend te moeten vakken vullen, dus was ik hier ook weer heel snel weg.

Ik startte mijn eerste opleiding op het ROC van Amsterdam, ik begon aan een opleiding die ik helemaal niet leuk vond maar ik moest, want mijn middelbare school had ik compleet verpest. Dus ik ging elke dag met tegenzin naar mijn school, gastheer / gastvrouw deed ik, een horeca opleiding. Ik moest stage lopen, 2 dagen per week bij een restaurant wat tegelijkertijd ook mijn baantje was. Mijn opleiding had ik binnen een jaar afgerond en dus ging ik ook weg bij dat stage restaurant. Ik ging solliciteren bij een ander restaurant en starte een nieuwe opleiding op het ROC in Amstelveen die ik tevens ook binnen 2 jaar had afgerond. Een ding wist ik zeker, horeca vond ik niet leuk, dus ik nam weer ontslag en ging werken bij de zonnebank als zonneconsulente, wat ik overigens wel heel erg leuk vond! Maar na mijn 2e jaar van de opleiding secretaresse kreeg ik een baan aangeboden bij het UWV wat natuurlijk fantastisch was, dus nam ik weer ontslag bij de zonnebank.

Bij het UWV werk ik nog steeds en vorige maand is mijn contract verlengd, waar ik enorm dankbaar voor ben, ik ben mij nu aan het ontwikkelen daar en kijk steeds om mij heen wat ik leuk vind, zo nu en dan krijg ik les van een collega om computerprogramma’s te testen wat ik erg leuk vind.

Kortom uiteindelijk ben ik er gekomen na het verpesten van mijn school en ben ik dankbaar voor de kansen die ik nu krijg.

Ik hou van mijn werk en de leuke collega’s die ik daar heb!

Het enige waar ik op dit moment nog echt plezier uithaal is mijn werk.. iets wat natuurlijk ongelofelijk fijn is, maar uitkijken naar je weekend zou ook normaal zijn. Maar ik, ik werk liever. Hoe vul ik mijn weekend in? Wat ga ik doen? Wil ik iets doen? Ja, ik zou wel moeten, thuis zitten gaat ook niet, dan maak ik mezelf compleet gek, en komt er weer verdriet van vroeger en wat er tot op heden is gebeurd.

Ik wil weer kunnen genieten, zonder angst en paniekaanvallen, ik ben niet meer wie ik was, maar wie ben ik dan wel?

Hoe kom ik toch van deze wolk af? Hoe?

Geef je mening

Geen commentaren

Een brief aan de gene die niet van mij hielden.

Ik ben niet meer bitter, ik heb er gewoon spijt van.

Het is jammer hoe bepaalde zaken zijn gelopen, en we hierdoor geen deel meer uitmaken van elkaars leven. Diegene die de grootste mislukkelingen zijn van mijn leven.

Het afgelopen jaar heb ik zo ontzettend veel bereikt, wat jullie niet meer rechtstreeks van mij zullen horen. En waar jullie ook niet meer trots op kunnen zijn, en dat spijt me.

Het spijt me dat jullie nooit meer onderdeel zullen uitmaken van mijn leven en dat ik toeliet, hoe jullie mij keer op keer kwetsten.

Op zijn zacht gezegd baal ik dat ik jullie zoveel vertrouwen had gegeven in het opbouwen van een goede “relatie”. Blijkbaar was ik niet genoeg.

Bedankt dat ik er net op tijd achter ben gekomen dat ik bepaalde personen niet meer in mijn leven wil en kan hebben. Helaas is het zo dat jullie nooit gaan inzien wat jullie van binnen hebben aangericht.

Ik herinner me alle pogingen die ik boven jullie verkoos inplaats van voor mijzelf te kiezen. Ik probeerde jullie te behouden maar toch ging het mis.

Bedankt dat jullie mij hebben geleerd hoe graag ik ook mensen in mijn leven wil hebben, dit niet altijd zo zal lopen.

Maar eigenlijk verdienen jullie helemaal geen bedankje.

Doe geen moeite meer, het is te laat en dat spijt me.

Opa,

Ik weet het nog goed, ik was 7 jaar oud en wij zaten in Oostenrijk en waren op ski vakantie. Oma en jij zaten toen in Cuba, waar je lichaam raar begon te doen. Je plaste zomaar in je broek en zo waren er nog een aantal dingen die niet klopte. Jullie vlogen terug naar Nederland en het eerste ziekenhuis bezoek hoorde we dat het mis was. Je had kanker, een hersentumor. Onze familie stortte compleet in.

Het ging razend snel achteruit, en je begon steeds gekkere dingen te vertonen. Je werdt geopereerd maar het mocht al niet meer baten. En we kregen de diagnose dat je niet meer beter zou worden. Met Pasen was je nog thuis voor een nachtje maar ook toen ging het mis, de ambulance moest in de nacht komen om je op te halen en sinds dien ben je niet meer uit het ziekenhuis gekomen. Al snel lag je op de intensive care aan de beademing en allemaal apparaten, het was een woensdag dat ik in de avond jou nog even gedag kon zeggen maar je was al niet meer bij bewustzijn, je sliep al dagen. Ik huilde en zei dag opa, ik pakte je hand gaf je een kus en je kneep in mijn hand, dat zal ik nooit vergeten want je wist gewoon dat ik het was. Maar wat is het toch snel gegaan sinds dat ene bericht, want binnen 3 maanden was het gedaan en was je er niet meer.

Jouw condoleance was zo ontzettend mooi en groot er waren honderden mensen die nog afscheid van jou wilde nemen. Het duurde uren voor dat dit voorbij was. De volgende dag lag je in de kerk waar jouw beste vriend orgel speelde want dat deden jullie altijd samen. Zelfs in de kerk was het zo druk dat er mensen in de gangpaden tot aan buiten stonden om jouw afscheid mee te kunnen maken. Ik kreeg een vlinder met jouw naam erop die ik in de kerk mocht zetten en later mee naar huis mocht nemen, die staat nog altijd in mijn huis in mijn raam. Lieve opa wat is het toch snel gegaan, en wat mis ik je.

Een tijd vol emoties..

Van de week heb ik enorm in een rollercoaster gezeten, mooie gesprekken gevoerd met bijzondere mensen. Die personen hebben mij weer wat wijsheden mee gegeven voor de toekomst. Ik heb mooie dingen maar ook emotionele dingen gehoord die ik nog langzamerhand aan het verwerken ben. Ik heb mijzelf dan ook voor genomen om elke dag even echt tot mezelf te komen en iets voor mezelf te gaan doen. Wandelen door het bos, aan het water zitten en genieten van de natuur. Ook wil ik mijn 'creatieve ik' weer ruimte geven om met mijn passie bezig te zijn zoals vasen ontwerpen. Zeker wil ik ook weer gaan sporten om mijn verdriet en boosheid eruit te zweten. Ik voel dat ik echt weer meer dingen moet gaan doen waar ik een goed gevoel uit kan halen. Blije emoties tot mij roepen, niet meer teveel mijzelf afsluiten van anderen. Een persoon heeft mij van de week wel echt geraakt, zij vertelde mij het volgende: "haal is het kleine meisje van vroeger naar boven en praat met haar, van he dech hoe was dat toen voor jou? Wil jij mij niet meer in de weg staan nu? Het is goed dech herpak jezelf je bent sterker dan ooit en het komt allemaal goed". Het verwerken van het verleden en het accepteren dat dit is, wat het is en het mij de persoon heeft gemaakt die ik tot op de dag van vandaag ben. God is bij mij, hij kijkt elke dag mee, en duimt voor mij, voor mijn geluk en gezondheid. Dankbaar voor al het moois wat er de laatste tijd op mijn pad komt.

Mijn Liefste...

Vanaf het prille begin was je doodsbang dat je mij zou gaan kwetsen. Het was zelfs een van de eerste dingen die je tegen mij zei. Een verstandiger hart zou dat hebben opgevat als waarschuwing en zou zijn gevlucht.

Een verstandiger hart zou hebben geweten dat het betekende dat je uiteindelijk precies zou doen waar je het meest bang voor was.

Je zou mij kwetsen.

Maar weet je, mijn hart is nooit zo verstandig geweest. Ze is veel: roekeloos, hoopvol, wild. Ze is te impulsief om eerst na te denken. Ze is te veel bezig met het verlangen om je alles te geven.

Maar het is niet haar schuld. Ze is mijn hart. Alles waar ze tot in staat was, was mijn hart sneller te laten kloppen elke keer dat je mij aanraakte.

Ik weet dat je het hebt geprobeerd. En ik betwijfel niet dat je van me hield. Op jouw manier. In het bijna. In de stille momenten voor de zon zou opkomen. Het was altijd iets. Maar nooit genoeg. Je hield van mij, in mijn ogen was het beantwoorden van mijn gevoelens geen must. Ik wilde je gewoon dichtbij me. Ik zou je binnenlaten hoe weinig mij ook werd gegeven.

Is dat hoe verslaving begint?

Ik was bereid mijn trots opzij te zetten als dat ervoor zou zorgen dat je bij mij bleef slapen. Hoe kon ik ooit klagen?

De gedachte dat ik je moest laten gaan maakte me misselijk, ik kon geen wereld aan waarin ik moest voortbestaan zonder jou dichtbij me.

Een week nadat onze relatie uitging appte je me, “ik houd echt van je”.

Ik hoorde het toen niet. Ik pakte altijd alle kansen aan om onze relatie te laten slagen. Ik wilde je zo graag. Ik wilde ons zo graag. Voor alle andere zaken was ik blind.

Ik verdiende iemand die mij volledig wilde. En jij verdiende iemand die je volledig wilde. Maar ik kon dat niet begrijpen. Toen niet.

Ik was zo boos dat je me dat appte. Het voelde wreed. Ik heb zoveel nachten doorgebracht met een kussen dat onder de tranen zat.

Ik heb zoveel boze ochtenden doorgebracht waarop ik wakker werd uit een droom en me realiseerde dat je niet naast me lag. Ik kon het maar niet vatten dat je van mij kon houden, maar dat het nog steeds niet genoeg zou zijn.

We zouden nooit genoeg zijn. Het kon niet van een kant komen. Het kon niet allemaal van mij afhangen.

Ik geloofde wel echt dat je van me hield. Het zou een leugen zijn als ik beweerde dat ik me niet af en toe inbeeld wat er zou zijn gebeurd als je net zo gek op mij was geweest. Maar de wrede waarheid? Dat was je gewoon niet. En ik vergeef het je.

Lieve ‘oude’ ik,

Ik laat je met liefde achter, samen met het verleden. Ik laat je met liefde achter met alles wat mij niet meer past. Wat hebben we samen mooie tijden beleefd, maar vooral ook hele pittige tijden. Wat heb ik veel van die tijden geleerd en wat heb ik mooie lessen meegekregen. Het heeft mij doen groeien en heeft mij gevormd tot wat en wie ik nu ben en daar ben ik eeuwig dankbaar voor.

Lieve ik, wat een spoedcursus is dat geweest van alle ‘zware’ tijden en lessen, die uiteindelijk zo mooi tot ontwikkeling zijn gekomen. Alsof er zoveel levens al geleefd zijn in dit tijdperk, en zoveel leed geleden. Zoveel drama’s die zich voordeden en zoveel pijn, frustratie, angst, verdriet en boosheid is de revue gepasseerd. Maar ook mooie momenten die mij vreugde, geluk, liefde, avontuur, moed, rust en harmonie hebben gebracht.

Alleen als ik eerlijk ben was het het afgelopen jaar moeilijk te ervaren. Maar die tijd is voorbij, want ik laat je achter.

Ik kies voor een nieuwe weg, en dit keer op mijn manier mijn eigen weg…mijn eigen pad. En laat alles wat niet meer bij mij past los. Alle mensen die daar niet meer bij horen laat ik los. Alle negativiteit, situaties en energieën laat ik los. Alle oude patronen laat ik los. Al het verdriet laat ik los. Alle angst laat ik los. Alle boosheid laat ik los. Alle frustratie laat ik los. En alle pijn laat ik los. Alles wat mijn hoogste goed niet meer bied, alles wat mijn hogere zelf niet meer bied, laat ik volledig los.

Het is tijd om mijn licht weer volledig te laten schijnen. Ik ga het avontuur aan. Het is een tijd om het roer volledig om te gooien en dat het anders kan en mag. Dat ik vanuit liefde mag leven en dit in alle vreugde, harmonie en balans mag doen. En daarbij in alle overvloed leef! Dat ik vanaf nu alleen maar liefde en geluk ben en uitstraal, want dat is onze ware essentie en de ware bron van ons zijn. Het is tijd om op te staan en alle vertrouwen in mezelf en in mijn toekomst te hebben. Het is tijd om een baken van liefde en licht te zijn, want de revolutie is begonnen. De revolutie van liefde en licht, de verandering is daar. De verandering ben ik en met mij zoveel anderen. Ik vergeef mijn oude ik voor alles waar ik nog enig schaamte of schuld voor voel en ik bedank mijn oude ik, voor alle mooie tijden en lessen. En de momenten dat ik mezelf niet zag staan, maar die tijd is voorbij. Mijn oude sluier gaat af, mijn bescherming gaat af en ik ga vol goede moed, vertrouwen, liefde, kwetsbaarheid en met een open hart mijn nieuwe ik ontwikkelen. Bedankt voor alles, oude ik, en vaarwel. En welkom nieuwe liefdevolle ik, ik ben klaar voor alle nieuwe zegeningen!